Ακαδημίες Μπάσκετ στην Ελλάδα απο το coachbasketball.gr

Γιατί παίζω μπάσκετ; ...Υπέροχες σκέψεις για το μπάσκετ από ένα μικρό παιδί της Ακαδημίας μπάσκετ στης Stefanel…

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013 0 comments

Γιατί ...σαν μικρό παιδί, υπερκινητικό, με πολύ διάθεση, είχα τόση ενέργεια που μπορούσα να φωτίσω μια μικρή πόλη!!!! Έτσι, οι γονείς μου και εγώ αποφασίσαμε, να κάνω ένα άθλημα, το μπάσκετ... για να κοινωνικοποιηθώ και να κάνω νέες φιλίες. Σαν παιδί, για μένα στη προπόνηση όλα αρχικά ήταν ένα παιχνίδι που μπορούσα να τρέχω εδώ, να τρέχω εκεί, να ουρλιάζω, να φωνάζω, να γελάω, να κλαίω ....
Τώρα νομίζω, αρχίζω να νοιώθω αλλαγές και το παιχνιδιάρικο στυλ προπόνησης από απλή και καθαρή διασκέδαση έχει γίνει κάτι πιο σοβαρό, οι ασκήσεις είναι πιο στοχευμένες, ξεκινώ εξάσκηση ντρίπλας πιο αγωνιστικά, το σουτ μου γίνεται πιο απαιτητικό τεχνικά, γίνονται φυσικές αλλαγές πάνω μου, οι έννοιες του αθλήματος του μπάσκετ αλλάζουν και όλα αρχίζουν να παίρνουν μορφή, να είναι πιο σαφή. Νέα συναισθήματα, χαρά, θλίψη, κόπωση, κάθε μέρα διδάσκομαι κάτι που μπορεί ήδη να μου είναι γνωστό, αλλά με διαφορετικό τρόπο .... Αν αύριο κάποιος με ρωτήσει γιατί παίζω μπάσκετ .... θα του πω...πιθανόν, ότι είναι απλά ένας τρόπος για να ξεφύγω από την καθημερινότητα, μία διέξοδο .... και πιστέψτε με είναι .... ή ίσως, πιο απλά,... " δεν είναι τόσο ότι δεν μπορώ χωρίς το μπάσκετ ... είναι δεν θέλει να με αφήσει το μπάσκετ ότι....κ.λ.π. " Τόσο απλά .... Τώρα που η μπάλα σε φέτες είναι μέρος της ζωής μου, με σκαμπανεβάσματα, με τις χαρές και τις λύπες, με χαμόγελα και με δάκρυα., με άγρυπνες νύχτες πριν από ένα κρίσιμο παιχνίδι και με φανταστικές βραδιές μετά το παιχνίδι... Η νευρικότητα κατά τη διάρκεια της εβδομάδας για τη νίκη, η ένταση αν θα παίξω ... πόσα λεπτά, και αν θα το κάνω καλά..... Από μικρός ζω αυτές τις στιγμές μαζί με 10 άλλους συμπαίκτες, και θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος στα μάτια μου τα συναισθήματά μου. Είμαι σε μια περίοδο της ζωής μου, όπου ψάχνω για την επιβεβαίωση, και δεν είμαι μόνος... Όταν μπαίνω στο γήπεδο, είναι σαν η πραγματικότητα γύρω μου να αλλάζει, μπαίνω σε ένα παράλληλο κόσμο, ένας κόσμο που δημιουργώ .. κατ 'εικόνα και καθ' ομοίωσιν μου! Ο τρόπος που παίζω, στα σουτ μου, στη ντρίμπλα μου , στην άμυνα μου, είναι πράγματα που έχω μάθει και συνεχίζω να μαθαίνω ακολουθώντας τις οδηγίες του προπονητή μου, αλλά ο τρόπος που παίζω, είναι η δημιουργία μου! Συνεχίζω να προσπαθώ, να πηγαίνω στη προπόνηση και μια μέρα μπορεί και να νιώσω ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο .... Μεγαλώνω βλέποντας τον Σπανούλη, τον Διαμαντίδη στην τηλεόραση, και όταν πάω στο γήπεδο μέσα μου προσποιούμαι να είμαι σαν κι αυτούς... Προσπαθώ να γίνω καλύτερος τους! Έτσι, μία μέρα που θα είμαι μέρος μιας ομάδας μπορεί να είμαι εγώ στην κορυφή του κόσμου .... Αλλά ακόμη και να μη γίνει αυτό, πάντα θα έχω τους φίλους μου και τους συμπαίκτες μου και τους προπονητές μου και τους γονείς μου. Που ξέρεις... μπορεί να αλλάξω πόλη ή ακόμη και χώρα παίζοντας μπάσκετ, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι την τελική νίκη, θα τη μοιραστώ, τις σκέψεις και τη χαρά μου με άλλους ανθρώπους .... Τα συναισθήματα μου ... συναισθήματα ...... μικρά πράγματα που δεν μπορώ να κάνω χωρίς αυτά... Η επιθυμία να φτάσω πριν από την προπόνηση για να κάνω σουτ, η μυρωδιά της δερμάτινης μπάλας στο δωμάτιο μου. Η αίσθηση του δέρματος της μπάλας ανάμεσα στα δάχτυλά μου, να προσπαθώ να κρατήσω την μπάλα με το ένα χέρι.... στο ένα δάκτυλο... Η προπόνηση ... ο προπονητής μου, ο οποίος άλλοτε είναι θυμωμένος, ο προπονητής μου που άλλοτε με το χαμόγελο του με βοηθάει να γίνω καλύτερος, τις συμβουλές, τα λάθη, τα κλεψίματα, τις διεισδύσεις, τα κοψίματα, τα ρημπαόυντ...τα σκληρά μαρκαρίσματα κατά τη διάρκεια της προπόνησης που με βάζουν πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους συμπαίκτες μου ... ότι μετά από 2 λεπτά όλα έχουν περάσει και ...είμαστε πάλι φίλοι! Η προετοιμασία του αγώνα, τα σχέδια, οι άμυνες, ότι αν το κάνω καλά στο παιχνίδι μου οι αντίπαλοί μου θα έχουν πρόβλημα να λύσουν... Οι αγώνες ... η συγκέντρωση πριν τον αγώνα , να ακούσω το αγαπημένο μου τραγούδι... Αγώνας ...το πέρασμα των δευτερολέπτων στο ρολόι ... αν είμαστε πίσω 10 πόντους, μόλις 5 λεπτά πριν από το τέλος και να κάνω τα πάντα για να γυρίσω το ματς! Η νίκη, η ήττα, η στεναχώρια για το γεγονός ότι έχασα ένα σουτ, να σκέφτομαι ότι αν το είχα βάλει τα πράγματα θα άλλαζαν ... Να τραγουδώ στα αποδυτήρια με τους συμπαίκτες μου... Ξυπνάω, το πρωί της Δευτέρας και αρχίζω ξανά το σχολείο, πηγαίνω πάλι προπόνηση ξανά και ξανά ... μέχρι ένα πρωί θα είμαι ικανοποιημένος, είτε πρόκειται για το ΝΒΑ, την Ευρωλίγκα ή το τουρνουά της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Χαμογελώ.... Αγαπώ αυτό το παιχνίδι ........ Brezzy (ένας μικρός παίκτης της Stefanel Trieste, 2009) Υπέροχες σκέψεις για το μπάσκετ από ένα μικρό παιδί της Ακαδημίας μπάσκετ στης Stefanel… Προσάρμοσα το κείμενο με τις σκέψεις του, στην Ελληνική πραγματικότητα. Σε ευχαριστώ Brezzy…

 Πηγη: Tsoumpris John 

Αν το επιθυμείτε πατήστε LIKE στην επίσημη σελίδα του Coachbasketball.gr στο facebook και στηρίξτε την προσπάθεια μας H ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ...!!! https://www.facebook.com/BASKETBALL.COACHES
Share this article :

Δημοσίευση σχολίου

 
AL.GE : AL.GE | Creating Website | Johny Template | Mas Templatea | Pusat Promosi
Copyright © 2011. Basketball Academy - All Rights Reserved
Template Created by Creating Website Modify by Δημιουργία Ιστοσελίδων
Proudly powered by Blogger